Yüzyıllardır yaşadıkları evlerini, ekip biçtikleri toprakları, can yoldaşı hayvanlarını ve yaşamlarını şekillendiren Çoruh Nehri’ni geride bırakmak zorunda kalan yöre halkı, Yusufeli baraj projesi nedeniyle zorunlu sürgün edilir. Kendileri için inşa edilen “beton ve tüketim odaklı” yeni dünyada hayata tutunmaya ve uyum sağlama çalışırken, Kuru Taşın Başı, onurlarını, kimliklerini ve aidiyetlerini koruma arayışlarını takip eder ve aynı zamanda “suyun, toprağın ve hafızanın ölümüne” de tanıklık eder.