Roma, 1980. On yıldır üzerinde çalıştığı başyapıt “Mutluluk Sanatı” İtalyan yayınevleri tarafından reddedilen yazar Goliarda Sapienza, elli beş yaşında, yazma cesaretini ve enerjisini büyük ölçüde yitirdiği karanlık bir dönemdedir. Hikâye, yakın bir kadın arkadaşının mücevherlerini çalıp bozdurduğu için girdiği hapisten çıkışıyla başlar. Sapienza bunu ilk romanını yayımlatabilmek için para bulmak amacıyla yaptığını söylese de, aynı zamanda sırf ne olacağını görmek için bir “kışkırtma” olduğunu da belirtir. Ancak hapishanede tanıştığı genç mahkûmlarla kurduğu ilişki hayatını değiştiren bir deneyim olur. Onlar sayesinde yaşam sevincini ve yazma isteğini yeniden keşfeder.

Sapienza, hapishaneyi toplumsal eşitsizliğin ve adaletsizliğin uç bir yansıması olarak görür. Sapienza’nın sivil toplumun kişisel özgürlüğü sinsi ve tehlikeli biçimlerde sınırladığına dair düşüncelerini somutlaştırma imkânı verir. Filmde geleneksel ahlak ve kadın rollerine sürekli meydan okunuyor. Neredeyse hiç aksiyon olmasa da anlatım iki saate yakın süre boyunca güçlü bir gerilim taşıyor.

Sapienza, epik bir başyapıt olarak görülen kitabı “Mutluluk Sanatı” İtalya’da yaşarken yayınlanmasına izin verilmediği için ancak ölümünden sonra ün kazandı.