Son derece sıradışı bir üslupla yaratılmış Dalgakıran, bir zaman yolculuğu hikâyesinden çok, insan belleğinin kırılganlığına dair avangart bir deneme. III. Dünya Savaşı’nın ardından yeryüzü yaşanmaz hâle geliyor; insanlar yeraltına çekiliyor, eski yaşam alışkanlıkları tarihe karışıyor. Yeraltındaki laboratuvarlar, sanki yaşamla ölüm arasında, geçmişle gelecek arasında asılı kalmış mekânlardır. Bu belirsizlik içinde bilim insanları yeni bir yöntem geliştiriyor: zaman yolculuğu deneyleri. Mahkûmlar üzerinde yapılan bu mekanik denemeler, bir parkta yürümek, birlikte kahkaha atmak ya da birbirine tutkuyla bakmak gibi insani sıcaklıkların yerini alıyor. Ancak bu yolculuklar özgür değil; her adım, her dönüş önceden kurgulanmış. Dalgakıran böylece zamanı bütünüyle kapalı bir döngü gibi betimliyor ve bu karanlık döngünün sonunda kahramanın çocukluk belleğinde yer etmiş olan şeyin, aslında kendi sonu olduğu ortaya çıkıyor.