Dünya çevre felaketleri, savaşlar ve kaynakların tükenişiyle yaşanmaz hâle gelmiştir. Binlerce varlıklı insan Mars’a göç etmek üzere, Aniara adlı âdeta şehir büyüklüğünde dev bir uzay gemisine biner. Üç hafta süreceği düşünülen yolculuk bir göktaşının motorlara çarpmasıyla altüst olur. Gemi rotasından çıkar ve geri dönülmez biçimde sonsuz boşluğa sürüklenir. Yolcular önceleri geminin sağladığı konfor, Aniara içindeki alışveriş merkezleri, düzenlenen eğlenceler ve özellikle de eski anılarını canlandıran yapay zekâ Mima sayesinde umutlarını korur. Fakat zaman uzadıkça hayaller tükenir, insanların sınırsız beklentileri karşısında Mima da çöker. Bu çöküşle birlikte düzen dağılır, toplum parçalanır ve yolculuk bir göç hikâyesinden çok varoluşsal bir çıkmaza dönüşür.

Aniara, tıpkı Lars von Trier’in Melankoli’si (2011) gibi, insanlığın kurtuluş arayışından çok, kendi içsel boşluğuyla yüzleşmesine odaklanıyor. Bir yandan da izleyiciyi şu soruyla baş başa bırakıyor: Eğer yakın gelecekte biz de böylesi bir boşlukla karşılaşırsak, ne yaparız?