Tarkovski tekno müzik üzerine bir film çekse sonuç nasıl olurdu? Henri-Georges Clouzot’nun 1953 yapımı aksiyon/gerilim başyapıtı Dehşet Yolcuları ve “Mad Max” serisinin birleşimini düşünebiliyor musunuz? Oliver Laxe’ın yönettiği Sirât sinefillerin aklına bu ve benzeri sorular getirebileceği gibi, tüm bu sinemasal benzerliklerin ötesinde hayat ve varoluş üzerine de düşünmeye kapı açan, manevi bir film. Kaybolan kızını orada bulacağına inandığı için küçük oğluyla birlikte Fas’ta çölde gerçekleşen bir “rave”e giden Luis’in arayışı giderek sınırlarını kontrol edemediği, tehlikeli bir yolculuğa dönüşür.  Seyircisini sürekli şaşırtan Sirât, tıpkı esinlendiği tekno müzik gibi, tansiyonu yavaş yavaş yükseltip beklenmedik anlarda darbeyi indiriveriyor. Filmin ritmi kusursuz bir matematikle hesaplanmış bir DJ seti gibi. Karakterlerin gerçeklikten giderek koptukları bu ruhani yolculuk, Kangding Ray’in müzikleri ve Mauro Herce’nin büyüleyici sinematografisiyle şekilleniyor. Hem görsel hem de işitsel dünyasıyla gerçek anlamda tadına ancak büyük ekranda varılabilecek Sirât çelik gibi bir sinirle ve mutlaka ama mutlaka yüksek volümde izlenmesi gereken bir film.

Cannes 2025

Jüri Ödülü, Prix des Cinémas Art et Essai (Mansiyon), Palm Dog, Cannes Soundtrack Ödülü