“55 yaşındayım ve hâlâ nasıl bir insan olduğumu bilmiyorum.” Filmin başkahramanı, zeki ve yaratıcı olduğu kadar dengesiz yazar Barberie Bichette’in psikiyatrına söylediği sözler bunlar. Sophie Fillières’in ölmeden kısa süre önce çekimlerini tamamladığı filmi İşte Benim Hayatım bir kadının orta yaş bunalımını üç perdede anlatan bir komedi, bir trajedi ve bir aydınlanma hikâyesi. Barberie, belli bir yaşa gelmiş çoğu bekâr kadın gibi zamanını tek başına geçirmektedir ve delilikle yalnızlığın sisinde kaybolmuştur. Tüm tuhaflıklarına karşın sevecen bir annedir ve ‘normal’ bir insan gibi yaşamaya çabalarken bir yandan  da normal denen şeyin var olup olmadığını sorgulamaktadır. Bu kara komedi, Barberie’nin psikolojik çöküşünü, hastaneye yatışını ve görece toparlanmasını gerçekçi bir dille anlatan bir hikâye olduğu kadar kronik depresyonun yarattığı gündelik cehennemi de gösteriyor.